Kaçışan insanlar, çığlıklar, ve tüm bu girdabın içerisinde bir sessizlik, sanki ağır çekimde ki bir film gibi, ağlayan ailesini kaybetmiş bir çocuk, biraz sonra ikinci perde başlayacak, ışıklar yanacak, müzisyenler sahnede ki yerlerini alıyorlar.

"Bir kişiyi öldürmek trajedidir, on milyon kişiyi öldürmek ise strateji..."

Alarmın sesi var sadece, birazdan uçaklar'ın sesini de duyulacak belki, belkide duyulmayacak, sadece zaman gösterebilir bunu bize, bizler hiç bir gücü olmayan zavallı trajedik statejileriyiz sadece büyük oyuncuların, figuran bile değiliz bak onların sesi mi şu duyduklarımız?

Korkunç bir parlama oldu, şok dalgası ölüme susamış bir toz bulutu ile önüne çıkar herşeyi yakıp yıkıyordu, ışık hızı ile gelen beyazlığı gördüğümde dehşetli bir şeydi hissettiğim, bir anda yerini kızıllığa bıraktı beyaz ışık, ama nedense bana hiçbir şey olmadı, birinci şok dalgasına dayanabilen binalar ve insanlar ikinici şok dalgası ile yokolup gittiler, kırmızı alarmın ardından geriye kalan ise bir bendim, gerisini anlatmaya gücüm yok şimdi.

Bir daha bu şehirde kırmızı alarm asla çalmadı, bense yeni bir yol buldum kendime...

Şimdi bir masanın başındayız, yeni bir strateji belirlememiz gerekiyor, belkide iki, ama bu sefer daha güçlü olması lazım planlarımızın. Nede olsa hiçbirimiz basit bir trajediye kurban gitmek istemeyiz değil mi?